...هر که هستی باش ...روزی موجی تو را سرنگون خواهد کرد ...دل دریایی خشک خواهد شد ...و آسمان نیزدریای درد تو ...تنها قلم خیس از گریه ات فریاد خواهد کشید ...آن روز تو امروز است ...آهسته آهسته بخوان ...هویت مرا فاش کن که دیرگاهیست کسی فریاد ...نمی شنود !!!پس :..." همترانه دستاتو به خدا بده همترانه کوله بارتو ببند ... گرچه بسیار سیه روی و چرکین دل و دور از تو ام اما بزرگی و رحمت تو آن قدر زیاد است که مرا هم دعوت می کنی مرا هم می خوانی و از این روست که من هم با ترس و لرز می گویم: لبیک!

امروز، روز توست. از تو گفتن و براي تو نوشتن ، قلمي توانا و هنري بيتا مي‌خواهد كه شرمگينانه، من فاقد آنم تو بزرگتر و پرشكوهتر از آني كه قلم شكسته‌ي چون مني،ياراي صعود به‌بارگاه آسماني‌ات را داشته باشد و فخر خاكساري درگاهت،رفيعتر از آن است كه بتوانم از لذت اغوايش دل بكنم آه چه‌كنم كه بضاعت بيان حقشناسي سزاوارنه‌ات را ندارم.انديشه قاصرم و قلم الكنم ناتوانتر ازآن است كه بتواند فرشته‌ي چون تويي را بستايد يا به اداي تكليف چشمه‌اي از درياي حق والاي مقامت بشايد چه‌كنم كه توشه‌اي بيش ازاين در چنته ندارم.پس سخاوتمندانه همين دلواژه‌هاي سترون و نارسم را بپذير و هماي سعادت ستايشت را بر شانه‌هاي لرزانم بنشان بزرگوارانه مباهات پذيرش تبريك و تحسينم را از من دريغ مدار و ظل مرحمتت را از سر بي‌سايه‌بانم برنگير

 .. لازم شد نوشتن.... تا احساسم را لابه لای خط خطی های ذهنم گُم نکنم