نمی دانم !هنوز هم وحشت اولین آغاز را دارم. با اینکه هر روز و هر سال بزرگتر می شوم اما باز هم می ترسم .هنوز هم از صدای تپش قلبم می هراسم هر چند که از هراس سالیان پیش دوری جسته و تفاوت دارد .آن روز ترس از زمین داشتم و اکنون ترس از زمان .باز هم نمی دانم .فردا باز هم روز آغاز است ...آغازی دوباره ... نه ! چندین باره...

امشب قفسی می سازم با تار و پودی از تنهایی و دلتنگی در و دیوارش را آراسته می سازم به همه تاریکی و بی همزبانی این قفس را می آویزم کنج اتاقی که پر از سکوت زندگی ست این قفس اما چیزی کم دارد . آری ... پرنده ای را کم دارد  !از آسمان گرفته خیالم پرنده ای را اسیر این قفس خود ساخته می سازم اما وقتی که چشمان خیسم به چشمان غمزده صیدم می افتد می بینم که این پرنده در ته چشمانش غمی نهفته دارد نمیدانم .. غم اسارت است یا غم سکوت . اما نه .. خوب که فکر میکنم می بینم هم غم اسارت دارد و هم غم سکوت میدانم اسارت و سکوت پرنده ختم می شود به حسرت پرواز و  سر دادن آوازبا دستی بی رمق میله های این قفس را در هم می شکنم هر چند به سختی ساخته بودمش !تا پرنده خیالم بال گشاید آوازی سر دهد من اما می دانستم هرگز صیاد خوبی نخواهم شد .آری ... هرگز صیاد خوبی نخواهم شد .