هر چه بود همین بود ، نه دروغ بود و نه خیال ...هر چه بود باریدن باران بود و خیال سبك شدن این بغض. رویا را در واقعیت حل كردن و نوشیدن جرعه ای بی تابی.دل بستن به نگاهی بارانی و صدایی صبورمسخ دستانی كه همیشه داغ بود از بودن.هر چه بود داشتن نگاهت بود و باز هم دلتنگی هر چه بود همین بود...تو می دانی چه شد كه من ماندم و این همه سكوت ؟تو می دانی چه شد كه من ماندم و این همه دلتنگی ؟تو می دانی كه چه شد كه من ماندم و این همه سرگردانی ؟تو می دانی چرا هر چه این نگاه می بارد ، این بغض سبك نمی شود ؟!چقدر گفتم اینهمه بی نشان شدن دلتنگ ترم می كند؟چقدر گفتم اینهمه زمزمه نبودن بی تاب ترم می كند؟من گفتم اما تو باور نكردی دلتنگ تر شدم ...بی تاب تر شدم ...بعد هم من ماندم و خودم !من ماندم واین همه فراموشی گاه و بیگاهی كه به نگاهت چنگ می اندازدمن ماندم و ...بگذریم !نمی دانم چرا همیشه برای گرفتن سهممان دیر می رسیم !همیشه وقتی می رسیم كه دیگر هیچ نمانده جز حسرت !نمی دانم من دیر رسیدم یا تو زود رفتی !باورت می شود قصه تمام شده باشد و نگاه همیشه منتظر من هم ؟من مانده باشم و یك دنیا بی خیالی سرد كه تن لرزان خیالت را رنجور كند ؟تو مانده باشی و یك دنیا توجیه ؟تو مانده باشی و یك دنیا دروغ ؟تو مانده باشی و یك دنیا خیالات پوچ ؟باورت می شود قصه تمام شده باشد و تو مانده باشی و هیچ ؟باورت شود!!!قصه تمام شد!!! تو ماندی و هیچ.