به شانه هايم زدي كه تنهاي ام را تكانده باشي به چه دلخوش كرده اي؟تكاندن برف از شانه هاي آدم برفي؟!

تو تکرار نخواهي شدانتظار بيهودست! انتظار سنگي ست براي توازن حيات.و سرنوشت ما چنين بوده است ببين که چگونه تقديرخودش را بخواب خواهد زد تا عادت کنيم به فاصله ها و بدانيم خورشيد بي ما طلوع خواهد کردو ما در لابلاي خاطره ها خواهيم پوسيد افسوس که قانون سرنوشت تسليم ما نشد و ما پنهان شديم از چشمهاي روز و شب تنها در لفافه هاي عاشقانه ي خويش حيات داشتيم و شوق ترنم صدايمان لبريز شاعرانه بود براي دوباره بودن اما توتکرار نخواهي شدزيرا تو براي ابديت آمده بودي از عبورهاي رنگي براي معنا شدن در خويش ناب و بي همتا ماندي و خواهي ماند و من هرگز ماءيوس نيستم از اين عشق .که اينجا در خاکي ديگر در هر فصلي که بي تو خواهم داشت تصويري از تو خواهم بود تا ابد

امشب باز به رسم گذشته به آسمان مي نگرم و با ستاره،همان ستاره كه به يادت برگزيده ام سخن مي گويم اگر چه خسته و شكسته ام  اما ...ولي باز هم مي ايستم تا اينبار نيز بشكنم.قاصدكي مي گذرد و يادت را دوباره به همراه مي آورد و باز يكباره بغضم مي شكندو دلم ...بيچاره دلم... دلم مي گيرد از اشكهايم كه مي ريزند.حرفهايم كه نگفته مي مانند و از غم كه از غصه هايم سنگين است و آماده باريدن ديگر دارد يادم مي رود نام او.مي خندم خنده اي تلخ بر خود كه چه معصومانه به دل بهانه گيرم دروغ مي گويم و چه معصومانه تر باور مي كند و اين آتشي است بر جانم ديگر امشب جايي براي تبسم هاي دروغين نيست.قاصدك بغضش را فرو مي برد و مي رود ... گويي او نيز مي خواهد برود نزد خدا تا براي دلم دعا كند و شبنم برقي مي زند و از گل فرو مي غلتد...امشب بغضهايم بس سنگين اند و هق هق هايم دلتنگ بودنت ولي افسوس كه ديگر نيستي ... و افسوس .

ديگر دلم براي خيالت هم تنگ شده است صحبت از دلتنگي خودم نيست صحبت از خيال هاي پريشان است كه هر لحظه سراغ تو را مي گيرد صحبت از رخوت سنگيني است كه سر تاپاي خيال خاكستري مرا با خود به بيكران وجود مي برد در پريشاني خيال هم گم شدن حرف تازه اي نيست خود داستان پريشاني آغوش هاي نيمه بازي است كه هر شب تا انتهاي سحر بي تابي مي كند و آخر هم با خيالهاي پريشان و آغوش هاي خالي به خواب مي رود دلم به اندازه پريشاني به اندازه وسعت نگاه و دل دريايـي قاصدک ها غريـب است

شايد آخرش يک روز ديوانه شوم و بروم وسط جاليز بايستم. درست مثل يک مترسک . آري اينطوري شايد دوستي پرنده ها را بخرم يا شايد هم دشمني شان را!
اما نه ؛ من بارها ديده ام پرنده ها روي بازوان مترسک مي نشينند .مي داني چيست ؟ آنها از نگاه مترسک نمي ترسند . آري ، فکر خوبيست . شايد يک روز بروم و ميان يک دنيا گل بايستم تا دوست گنجشک ها شوم.چه آسوده خاطر و بي تکلف، در فضايي باز و راحت، دستانت را به وسعت دلت تنگت مي گشايي. حتي مي تواني دهانت را نيز باز کني و نفس هایي عميق بکشي که هيچگاه پيش از اين نتوانسته اي . چقدر لذت بخش است .به عشق اولین گنجشک..از راه میرسند. يکي يکي، دوتادوتا و دسته دسته دورت مي چرخند. در آغاز از تو می هراسند، اما پس از طواف تو با هم ريز ريز مي خندند .روي دستان و کلاهت مي نشينند و پس از مدتي نوک زدن، موهايت را پريشان مي کنند.گاه خورشيد با نورش مي تابد به تو و نشاطت مي بخشد. باران غمهايت را مي شويد و باد نوازشت مي دهد.گل ها به تو مي نگرند چونان نگاهباني نالايق که با دشمنان دوستي مي کند. شايد هم در دادگاهشان تو را به جرم خيانت محکوم به مرگ کنند.اما تو فقط به همه لبخند مي زني، به گل ها و گنجشک ها، به آفتاب، باران، باد، به ابر، خورشيد و ماه ... آه، به روي همه مي خندي.هر روز پيرتر و پيرتر مي شوي. لباس هايت عاشق تر مي شوند و موهايت آشفته تر.خورشيد گاه گاهي سربه سرت مي گذارد و بي رحمانه مي تابد، آفتاب لباس هايت را بي رنگ مي کند و تو ناچار مي سوزي و مي سوزي...ابر مي گريد و مي بارد، بي مدارا به سر و رويت مي کوبد و تو با او بي دريغ مي باري و...باد مي وزد و موهايت را پريشان مي کند و لباس هايت را به رقص وا مي دارد و تو بي پروا دست در دست باد مي رقصي ...
فصل ها را پشت سر مي گذاري و هنوز عاشقی.خورشيد و ابر و باد،مي تابند و مي بارند و مي وزند و تو استوار ايستاده اي و به روي همه لبخند مي زني.مي ايستي و مي خندي و مي خندي،تا روزي محو شوي،هيچ شوي همچنان مي ايستي و مي خندي
و دوستي ات تنها به ياد گنجشک ها مي ماند!