روزي مرا ترک خواهي کردوبه سادگي يک خواب دور خواهي شد از آسمان آبي مرا خواهي گرفت ودر روزهاي جهنمي خواهي سوزاند روزي تصوير مرا خواهي برد و از اشک من ابديت خواهي ساخت.من روزي تو را در انزواي خويش زمزمه خواهم کرد و در تمام ثانيه ها از تو ياد خواهم برد
و بي تو به تنهايي به ماه خيره خواهم ماند روزي بي تو خسته از اين زمانه خواهم شد و با تمام غروراز جدايي شکست خواهم خورد و بيش از نفسهايم تو را آرزو خواهم کرد..تو روزي از من دور خواهي شدهمچو برگي از درخت با دست نسيم خواهي رفت و در جايي دور از من خواهي نشست و من روزي با هر آنچه از من برده ايي بي تو به تنهايي در سوگواري خواهم گريست.…آه از آن روزهاي پاييزيکه مي آيند تا بمانند آه از اين عبور بي فرجام…وقتي نيستي براي ماندن بهتر که روزها هدر شوندو لحظه ها بميرند وقتي که صبح با تو آغاز نمي شود بهتر که آغاز بميرد و پايان شود.افسوس ………افسوس که من منتظرآن بودم که مرا در يکی از روزهاي سرد پاییزی ترک کنی !!!!اما حل نه پائیز هست و نه تو...

قبلنا که می گفتن قسمت آدما رو به هم وصل می کنه، اونا رو به هم می رسونه ولی چرا الان داره جدا می کنه؟

در يكي از حیرت انگیزترین احكام که برخي کارکنان وزارت خارجه آن را بي سابقه مي‌دانند حکم مدیر کلی حقوق بشر و زنان این وزارتخانه است که اين نهاد را به خانوادگي ترين ارگان در دولت مشهور كرده است.

منوچهر متکی وزير امور خارجه با صدور حکمی همسر خویش را به سمت مدیر کل حقوق بشر و زنان وزارت خارجه منصوب کرده است. در خصوص سوابق خانم دکتر نظری همسر متكي قابل ذكر است كه وي حتي یک روز فعالیت در وزارت خارجه را نداشته است و داروساز بوده و تا قبل از وزارت آقای متکی در سازمان بهزیستی کل کشور مشغول به کار بوده‌اند.

منوچهر متكي برای فراهم آوردن امکان انتصاب وی به ریاست این اداره کل، اداره حقوق بشر را که یکی از واحدهای اداره کل سیاسی و اموربین‌الملل وزارت خارجه بود از این اداره کل جدا كرده و همراه با دفتر امور زنان این وزارتخانه يك اداره كل جديد تاسيس نموده تا بتواند همسرش را در اين سمت منصوب كند.

دلم برای آرزوهای کودکی ام تنگ شده......برای خواندن کتاب داستانهای یکی بود یکی نبود....برای تنگ در آغوش گرفتن.دلم تنگ شده برای رها شدن در آغوش خواستنی پدر و نوازشهای گرم مادر!دلم تنگ شده برای قاصدکی که می گفتند خبرهای خوب می آورد.دلم برای دویدن روی ماسه های ساحل و بازی کردن با صدفها و گوش ماهیها تنگ شده....دلم برای حس و حال ناب کودکی و آرزوهای بی ریایش تنگ شده!!!

                                  ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بهترین هدیه مو همین الان از کسی که فکرشو نمیکردم یادش باشه گرفتم....هدیه همتون بهترین بود.

                       ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

*بعضی وقتها یادمون میره بجای رسیدن به مقصد واسه لذت بردن....از جاده لذت ببریم.

نمیدونم امشب یه سال به زندگیم اضافه شد...یا یه سال ازش کم شد.؟

پ.ن:باید مواظب فردا باشم...

هي تو !!آري با تو هستم مگر شور بيقراريم را نميبيني ... مگر عطر نفسهاي بيتابم را نميشنوي پس چرا سراغ دلتنگيهايم را نميگيري... من كه پر بودم ار عطر نفسهاي آشنا پس چرا دستهاي غربتم را نوازش نميكني مگر نه اينكه قرارمان تنها بر بيقراري بود و بس. مگر نه اينكه قرارمان بودن تنها در همين كوچه پر از عطر اقاقي بود پس چرا رشته هاي تعلق را گسسته اي..؟؟

                          ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

من نمي دانستم آمدن در اين دنيا چيست؛ من نمي دانستم رفتني اگر هست، راه بازگشت ناپيداست.

                        ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

امشب ثابت کردین که چقدر معرفت دارین...حالا این منم که نمی خوام رابطه ها مثل قبل بشه...همین..

پ.ن:دنیا خیلی کوچیکه....فقط این کوهان که هیچ وقت به هم نمیرسن 

                              ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

از یه نفر خیلی دلگیرم...بین آدما رو بهم زد...یه رفیق

پ.ن:تنها نشسته ام .. و حواسم نيست .. که دنيا با من است .

تموم شد.

این دیگه آخرین باره که دارم فقط فقط واسه تو مینویسم...آخه همه چی تموم شد.

حالا نه دلتنگ گذشته میشم و نه حسرت نبودنت رو می خورم.

شاید این نبودنت یه خورده به نفع من شه....آخه دیگه دلیلی نیست وقتی واسه دانشگاه میرم،بخوام هر هفته برگردم؛دیگه کسی نیست.دیگه کسی نیست وسط کلاسام بهم زنگ بزنه و من دلتنگ بشم و ....برگردم.

دیگه لازم نیست صبحای زود بیدار شم تا به اولین اتوبوس برسم.

امروز عصر رفته بودم بیرون...دنبال یه جایی میگشتم که یاد تو رو داشته باشه؛بی خود میگشتم...آخه فقط کافی بود حواسم روجمع کنم.وقتی خاطره مون همه جای شهر هست ...دیگه کشتن نداره.اومدم در خونتون...وارد کوچه که شدم،یاد شعری افتادم که تو خیلی دوستش داشتی؛"بي تو ، مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم شدم آن عاشق ديوانه كه بودم !"اومدم جلوی در وایستادم،یاده گفته بودی چه جوری در بزنم تا منو از پشت در بشناسی.....برگشتم خونه.

تو این چند روز ...من تلاشم رو کردم،خواستم که همه چی مثل قبل بشه...ولی نشد.مهم نیست چرا!..مهم نیست....برام فقط این مهم بود که تلاش کنم؛بر گردم.

سعی کردم دوباره بهت نزدیک شم؛...نشد...شاید تو نخواستی؛سرد بودی...این هم مهم نیست.

حالا من موندم...اهمیتی به تنها بودنم نمیدم...بخوام یا نخوام؛روزها دارنمیرن و شبها نمی مونن...ولی من هنوز هستم...نمی خوام همه چیز رو ببازم حالا که تو نیستی...حتی اگه سخت باشه،بازم میخوام زندگی کنم.

شاید چند سال پیش منتظر این اتفاق بودم...اما...تو این چند سال همه چی رو فراموش کرده بودم.دیگه بهش فکرم نمی کردم.تنها چیزی که آزار دهندست،آلبوم خاطرات روزهای گذشتست.حتی وقتی تو پستوی ذهنم زیر خروارها خاطره دیگه مخفی می کنمشون....حواس خودم رو پرت میکنم و یواشکی میرم سراغشون.

راستی تو فقط عوض نشدی...نفر سوم عکس هم !...این نیز مهم نیست.دیگه برام مهم نیست کسی ما سه تا رو با هم نبینه .دیگه حتی وقتی چیز برگر می گیرم یاد تو نیستم،...هندونه رو تنها می خورم.

با این که هر شب می بینمت،اما تو اون یه ساعت هر کسی گرم کارخودشه...شاید دوست داشتم دیگه همین یه ساعت هم با هم نباشیم....؛از این که غریبه باشم،از پچ پچ های در گوشی،...ناراحت نیستم.

دیگه" شب می خونه" رو نمیذارم؛دیگه شبا راحت می خوابم،دیگه دلتنگیهامو به باد نمی گم تا ترانه بخونه؛

دیگه هشت کتاب رو دست نمیزنم...با سهراب فال نمی گیرم......"«خانه دوست کجاست؟»در فلق بود که پرسید سوار.آسمان مکسی کرد.رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شنها بخشید."

خستم.....از آرزوها ...از شوق پروازهای مجازی...از لحظه های کاغذی...

هنوز روی درختا...فقط جای کلاغه...گلا پرپرن ای وای......یه دیوونه تو باغه....دلم یک گل آتیش....تنم کوره ی داغه...ولی تو همه دنیا ....دریغ از یک چراغه