( ... 5شنبه به دعوت عزیزی ... رفته بودم دیدن یه ساختمون نیمه ساز...)
یه حس عمیق ....یه وسوسه سنگین به پریدن ...نه به سقوط ! به پریدن ...
دلت می خواست بری روی جلو... بایستی ... و بعد ... بپری.....
انقدر وسوسه اش شدید بود که ترسیدم ...خودمو کشیدم عقب .....
به این فکر می کردم که اکثر سقوط های آدم ... همینجوریه ....یه وسوسه شدید به یه تعالی بزرگ ...به یه جهش ... ولی ...آنچه به واقعیت می پیونده ....سقوطه ....
اگه از اون بالا می پریدی ... حدود ۵ثانیه بعد ...محکم ترین ضربه دنیا ....از همه رنج عالم خلاصت می کرد ...
ا گه از اون بالا می پریدی ... تو۵ ثانیه همه نیازت به زندگی رو به شدیدترین وجهی حس می کردی ..ا
اگه از اون بالا می پریدی .... واسه هر مشکل لا ینحل زندگیت هزار تا راه حل پیدا می کردی ...
اگه از اون بالا می پریدی .... حسرت پرواز واسه همیشه رو دلت می موند ...

حس غریبی بود ...همه چیز خیلی زیاد کوچک شده بود ...حتی حقیر شده بود ...انگار احمقانه به نظر می رسید ...

..................
در چیزی مثل تنهایی اسیرم ...به سکوت بر گشتم ...مدتها بود که در خلوت خودم ساکت بودم ...ولی باز با یک وسوسه ....نه خیلی بلند ...اما پریدم ..و نه خیلی محکم ... اما ......
برگشتم به سکوت ...به سکوتی که دنیای مرا از صدای خودم خالی کند ..و چشمهایم را باز تر...
امشب شب غریبیه ...
حس می کنم مدتها قبل باید می رسیدم ...ولی هنوز سرگردان و در بدر کوچه های غربتم ...هنوز....
..................
نشسته بودم و صاف جلوم رو نگاه می کردم ...دورترین جایی که می شد دید ...تاریک بود ....یه جایی تو عمق سیاهی ...خیره شده بودم ...
سرش رو برگردوند....صورتش رو کنار صورتم گذاشت و گفت ...به چی نگاه می کنی ....
گفتم روبرومو ....
گفت منهم روبرومو نگاه می کنم ...
گفتم تو دقیقا 90 درجه چپت رو نگاه می کنی ...
صورتش رو به صورتم چسبوند و گفت ...نه !من هم روبرومو نگاه می کنم ....
سرم رو روی شونه اش گذاشتم ...فرصتی نبود ...نه واسه رها شدن .. نه واسه دلتنگی ... .......فکر کردم ....به چیزایی  که دارم دونه دونه از دست میدم....
..................
گاهی ... خیلی سخت می شه ....

روزی رو که یاد گرفتم بی رحم باشم رو یادم هست

رازقی پرپر شد

امشب مست نوشتنم . سراچه ذهنم آماس مي كند و بغض سنگيني روي حنجره ام سنگيني. در دام گذشته گرفتار آمده ام و شكنجه گران خاطره با تازيانه خيال به جانم افتاده اند تا خماري فراموشي را از وجودم به در برند و پيوسته ذهنم را شستشو مي دهند تا مستي خواب را ازسرم بيندازند. آنقدر سيلاب اشك بر سد پلكهايم فشار آورد تا آن را شكست و اشك از آبشار مژگانم به پايين ريخت .

یادم بود که داشتم فرو می رفتم ....بیشتر و بیشتر ....در عالمی که سکوت بود و سکوت .... بی وزنی و بی وزنی ....داشتم پله پله رها می شدم .... از همه چیز .... هر پله ای که پایینتر می رفتم تکه ای از من برجا می ماند ....که رهاترم می کرد .... سبکترم می کرد ... اما ....باز هم فرو می رفتم ... مثل سنگ .... در عمق اقیانوس ..... در عمقی که به عمق دیگری می پیوست ... داشتم سفر می کردم انگار .... سفری که برایم بی حسی داشت ....وعجیب وسوسه کننده بود ....لذتی نبود ...اما نفس بی حسی ....اغوا کننده بود ......به جایی رسیدم که پله ای نمانده بود......هیچ نبود.....سیاهی مطلق ....ترسیدم.....برگشتم.....تکه هایی که رها کرده بودم به من می پیچیدند.....سنگین سنگین تر شدم.....تصمیم گرفتم برگردم......اما....احساس کردم ......برگشتم......هیچ نبودجز دیوار.....راه را بستند ...من ماندم....حسرت

            پشت اش سنگین بود و جاده ها طولانی. میدانست که همیشه جز اندکی از بسیار را نخواهد رفت. آهسته آهسته میخزید،دشوار و کند؛و دورها همیشه دور بود.

مگر پرواز همیشگی بود که پرنده مُرد ؟

تا اطلاع ثانوی دسترسی به مشترک مورد نظر ( SQS) امکان پذیر نمی باشد .

حقيقت، نه قصه هايي بود که با "يکي بود يکي نبود" شروع مي شد، و نه کلاغه که به خونش نرسيد...
آخر سر يکي بود، که رفت !

شب است. مي‌خواهم روي پشت‌بام بروم. دلم يك كف دست آسمان پرستاره مي‌خواهد.