-...

-تنهایی؛...تنهایی یعنی کسی سلامتو علیک نگه،یعنی وقتی چشمی منتظرت نباشه،یعنی وقتی کمک میخوای دستس واست دراز نشه،یعنی هیچ دلی واست نتپه هیچ کس واست گریه نکنه

.........تنهایی از مردن هم بدتره.

ماه گفت:چه طوری؟ تو که نمی بینی!

_:چون نمی بینمت دوستت دارم!

ماه:چرا؟

_اگه میدیدمت عاشق زیباییت می شدم؛

...............ولی حالا که نمی بینمت عاشق خودت شدم.

.....حالا......میترسم چشامو باز کنم؛اگه چشامو باز کردم و.....نه....نمی شه باید چشامو باز کنم.

تا 10 می شمارم و چشامو باز میکنم...1...2..

..ولش کن.بذار چشام بسته بمونه.

فقط وقتی چشامو باز میکنم که بدونم به آرزوم برآورده شده ...

پس تا اون موقع فقط می شمارم..1..2..3........

من....

پیش اسم هممون یه«من»گذاشتن.

به«من»که حالم داره ازش به هم میخوره.

هرجا باشیم،هر کی باشیم،این«من»هست.

مثل خوره افتاده به جونمون وداره«ما»رو میخوره.

همه چیرو میذاریم پای«من»........«من»متاسفم.....

«من»وتنها بذار.....«من»ببخش......

«من»و فراموش کن.

همگان او را انکار کردند و مرا سرزنش.ولی او چیزهایی داشت که برای من قابل انکار نبود؛صداقت نگاهش،معصومیت کلامش......و از همه مهمتر،مثل من بود،همزاد من بودو آنچه برایم نشانه شد عشق او بود.

پیش از اوتمامی حرفهایم از آهی که از سیاه چال تن می آمد خلاصه بود.

راستش را بخواهی،از او نوشتن برایم سخت بود؛وحال از ادامه نوشتن بیم دارم.در این چند صباحی که نمی نگاشتم در درونم یک رنسانس در حال شکل گیری بود.

سعی داشتم تا افکارم را جور دیگر ببینم،از نقد خود شروع کردم وبه نقد تک تک اتمهایی پرداختم که بی هدف یا با هدف به دور هسته اتم خود می چرخند.

نمی دانم تنهایی را من ترک کردم یا او مرا به حال خود گذاشت.در هر حال دیگر اورا هم ندارم حتی در تنهایی هایم.........می خواهم زین پس متفاوت بنگارم،امیدوارم متفاوت نشده باشم.

.......................................اومدم